Na een drukke werkweek stapte Jasper op zijn racefiets, een kort rondje om het weekend te beginnen. ‘Ik kan mij niks meer herinneren van het ongeluk en de laatste minuten ervoor. Mijn herinneringen starten eigenlijk pas weer na de eerste operaties in het ziekenhuis. Door de opname in het ziekenhuis ben ik eigenlijk na mijn fietsronde nooit meer thuisgekomen.’
Niet meer thuis, wat bedoel je daar mee?
Ik was een rondje aan het fietsen en werd aangereden op een kruispunt vlak voordat ik in Rotterdam terugkwam. Vanaf daar hebben de zorgverleners mij naar het ziekenhuis vervoerd. Hier ben ik meerdere keren geopereerd om vervolgens verder te revalideren in een revalidatiecentrum. Gedurende deze periode heb ik mijn eerste huis gekocht en ben ik eigenlijk nooit meer thuis gekomen in mijn oude huis.
Wat waren de gevolgen van het ongeluk?
Een deel van de schade was direct na het ongeluk al zichtbaar, zoals een open botbreuk van mijn scheenbeen. De meeste schade was niet direct zichtbaar. Links had ik drie gebroken middenvoetsbeentjes, een gebroken kuitbeen en een heup luxatie met een bekkenbreuk. Daarnaast had ik nog een long contusie en een hersenschudding.
Hoe zag het proces eruit na je ongeluk?
Ik heb ongeveer twee weken in het ziekenhuis moeten verblijven, waarin ik drie keer ben geopereerd. Daarna ben ik begonnen aan mijn herstel in een revalidatiecentrum. De eerste vier weken mocht ik alleen in bed blijven en niet te ver overeind komen. De laatste weken uit het revalidatiecentrum bestonden uit het opnieuw leren staan en lopen met krukken. Zodra ik dit onder de knie had kon ik (tijdelijk) terug naar mijn ouders. Al vrij snel bleek de voortgang bij mijn ouders te stagneren en kort daarna zelfs achteruit te gaan. Tijdens de eerste controle in het ziekenhuis, vlak na de feestdagen bleek de schade aan mijn heup te groot. Hierdoor kwam ik op de spoedlijst voor het vervangen van mijn heup.
Hoe zag deze revalidatie er vervolgens uit?
Tijdens mijn revalidatie heb ik twee keer opnieuw moeten leren lopen. Daarnaast was het opnieuw opbouwen van kracht in mijn beenspieren een belangrijk onderdeel van dit traject. Het was een intensief proces, waarbij ik meerdere keren per dag moest trainen. Naast het trainen speelden ook voeding en voldoende rust een grote rol.
Revalidatie is een langdurig proces met veel ups en downs. Op het moment van schrijven, 2,5 jaar na het ongeluk, ben ik hier nog steeds mee bezig. Hoewel ik nooit meer helemaal de oude zal worden en het herstel veel tijd vergt, ben ik dankbaar dat ik het ongeluk kan navertellen. Veel vergelijkbare ongelukken lopen helaas anders af.
Wat zou je andere willen meegegeven in vergelijkbare situaties?
Een positieve mindset is het allerbelangrijkste onderdeel van een revalidatie. De beste resultaten worden behaald wanneer je hard blijft werken en vertrouwen houdt in het proces. Revalidaties verlopen zelden in een rechte lijn; laat je daarom niet uit het veld slaan door tegenslagen. Blijf praten over je ervaringen met vrienden, familie en zorgverleners.
Tot slot is het belangrijk om de successen te blijven vieren, zowel de kleinere als de grote.
Foto van de eerste fietsrit na het ongeval.
