Foto’s: Shots by Madalien
Zijn werk als wegenbouwer was zijn leven en zijn uniform zijn identiteit: Jermaine had zijn leven weer op orde na geldzorgen en verslaving. Tijdens het werken deed zich een zeer ernstig bedrijfsongeval voor, waarbij hij zijn been verloor en blijvend letsel opliep. Toch is Jermaine gelukkiger dan ooit: “Van twee benen en een rugzakje met zorgen en verslaving, ben ik nu Jermaine met één been en een rugzakje met mooie nieuwe elementen daarin. Als ik nu naar mezelf kijk en de wereld, ben ik veel gelukkiger.”
Drie tot vier minuten klinisch dood
Asfalt is zijn liefde en leven. Jermaine werkt op een mooie dag in juli 2024 op een dijk langs de Amstel. Door een ongelukkige samenloop van omstandigheden, waaronder veel omgevingsgeluiden, hoge heggen en een smalle weg, rijdt een collega met een asfalteerwagen van 43 duizend kilo over hem heen. “Ik gilde de longen uit mijn lijf, het ging iedereen door merg en been. Mijn been lag volledig uit elkaar en ik voelde een hand van een toegesnelde agent in mijn lichaam gaan om een slagaderlijke bloeding te stoppen. Mijn geschrokken collega die achter het stuur zat, gaf ik een boks: ‘Maat, maakt niet uit.’
Daarna werd ik in slaap gebracht en naar het AMC vervoerd. Daar is mijn leven gered door de trauma-arts: ik had geen hartslag meer en was vrijwel leeggebloed. Drie tot vier minuten ben ik klinisch dood geweest. Ik overleefde het omdat de arts mijn borstkas openmaakte en mijn hart met zijn blote hand masseerde.”

Ondanks extreme pijn een geweldige tijd in het AMC
De lijst met grote en complexe letsels lijkt eindeloos. Statistisch gezien hoort Jermaine bij de 0,01% van de patiënten die een dergelijk ernstig letsel overleven.
Na zeven weken IC, waarvan vijf weken in coma, ontwaakt Jermaine. Zijn vrienden verwachten dat hij – ijdel en harde werker als hij is – depressief zal worden. Jermaine vertelt: “Toen ik wakker werd en de artsen mij vertelden dat ik mijn been tot aan mijn lies kwijt was en hoeveel ernstige letsels ik nog meer had, hoorde ik dit met grote ogen aan. Het eerste dat in me opkwam, is dat ik kapper wilde worden. Dit typeert mij: direct iets met vooruitkijken en doelen behalen.”

Over de ziekenhuisperiode vertelt hij met warmte: “Ondanks de pijn, paniek en angst was het een geweldige tijd. Het was de slechtste periode in mijn leven en toch zorgen de verpleegkundigen voor een glimlach op mijn gezicht. Die mensen hebben voor altijd een plekje in mijn hart. Niet alleen vanwege de lol die we hadden, maar ook door de mentale ondersteuning die ze mij boden. Je geeft je letterlijk en figuurlijk bloot aan een ander. Als ik moest huilen van de pijn, namen de verpleegkundigen de tijd voor me om over mijn gevoel te praten en naar me te luisteren. Dat raakt me nu nog.”
De fysiotherapeut van het AMC speelde ook een grote rol in het herstel: “Als mijn fysiotherapeut niet keihard was geweest, was ik niet op het punt waar ik nu ben. Hij eiste dat ik het bed uit kwam voor oefeningen op het mobilisatiebed. Zelfs de geplande MRI’s moesten daarvoor wijken. Het was gewoon: ‘Om elf uur gaan we oefenen, punt’. In het begin viel ik flauw van de pijn, maar het bracht me wel telkens een stapje verder in mijn revalidatie.”
Elke kleine overwinning is een overwinning
De volgende fase in zijn traject was revalideren in het militair revalidatiecentrum in Doorn. Die setting paste hem perfect, Jermaine was namelijk ook echt een type voor het leger geweest. In Doorn trainde hij met lotgenoten, waardoor hij zeer gemotiveerd raakte om door te gaan: “Je moet daarbij pragmatisch te werk gaan. Zo stelde ik mezelf kleine doelen, zoals veters strikken. Dan keken we naar welke tien stappen nodig waren om een bepaald doel te bereiken. Dankzij mijn sportachtergrond en gedrevenheid verliep mijn herstel relatief snel. Doelen waar normaal drie jaar tijd voor staat, bereikte ik in zeven maanden. Daarom zeg ik tegen andere traumapatiënten: ‘Elke kleine overwinning is een overwinning. En denk in oplossingen en niet in wat je belemmert, dat brengt je stukken verder.’”

Geen ‘zielenknijper’ nodig
In het AMC wordt hij 39 keer geopereerd. De angst, helse pijnen en het beeld van de politieagent die met zijn hand het been van Jermaine inging, zorgden voor PTSS en angstbeelden.
“Zodra ik denk dat ik pijn ga hebben, ga ik trillen en zweten. Voorheen zei ik altijd dat ik geen ‘zielenknijper’ nodig had. Anderen motiveerden me om toch te praten, omdat ik zoveel heb meegemaakt. Gelukkig had ik met de psycholoog binnen het militair revalidatiecentrum echt een klik. Samen hebben we niet alleen het trauma, maar ook alles wat voor mijn ongeluk speelde meegepakt, zoals mijn drugsverslaving. Nu ben ik clean en heb ik een koophuis. Als ik nu een vriend zie struggelen om wel of geen mentale hulp in te schakelen, zeg ik: ‘Moet je doen man, daar wordt de wereld een stukje beter van.’”
Tijdens de therapie bleken het dagboek en het beeldmateriaal dat zijn ex-vriendin dagelijks maakte van grote waarde: “Sommige patiënten weten niks van hun ongeluk en de eerste periode in het ziekenhuis. De verslagen van mijn ex-vriendin hebben mij enorm geholpen bij de verwerking, omdat daarmee veel puzzelstukjes op hun plek vielen. Ik ben haar daar heel dankbaar voor.”

Een flinke spiegel
Hoe ziet hij de toekomst voor zich? Jermaine glimt als hij vertelt: “Het is klote dat mijn been eraf is, maar als ik kijk naar wat ik kan, heb ik een heel plezierig leven. Ik heb een nieuwe, lieve vriendin. Verder ben ik veel rustiger geworden en ben ik vrij van verslaving. Ik geniet van airsoften met een heel leuk vriendenteam. Daarnaast wil ik meer van de wereld zien en ga ik trainen om ooit als bodybuilder het podium op te gaan. Maar mijn grootste droom is om vader te worden. Deze zware tijd heeft mij een flinke spiegel voorgehouden, maar ik ben zoveel gelukkiger als Jermaine 2.0.”
Jermaine Broeils: herstel na amputatie, coma en stoma | TikTok

